Wewnątrz tego „okna” czujemy się bezpieczni. Poza nim wchodzimy w stan hiperpobudzenia (lęk, złość, walka/ucieczka) lub hipopobudzenia (zamarcie, odcięcie, depresja). Ze względu na chroniczne przeciążenie sensoryczne i społeczne, osoby neuroróżnorodne mają często znacznie węższe okno tolerancji. Oznacza to, że sytuacje błahe dla innych mogą błyskawicznie przenieść osobę neuroróżnorodną poza granice odporności psychicznej, co czyni profilaktykę i dbanie o zasoby kwestią przetrwania, a nie tylko komfortu.
Chcesz dowiedzieć się więcej?
Prowadzimy szkolenia dla szkół i firm o neuroróżnorodności i dostępności.