Wielozadaniowość jest realnie możliwa gdy jedno z dwóch zadań jest zautomatyzowane (np. prowadzenie auta i rozmowa, składanie prania i słuchanie podcastu). Dla wielu osób z ADHD multitasking jest codziennością (np. przez towarzyszącą gonitwę myśli), ale jednocześnie bywa bardzo kosztowny energetycznie. Z kolei osoby z ASD często preferują monotasking, czyli głębokie skupienie na jednej czynności. Próba wymuszenia wielozadaniowości u osoby neuroatypowej może zakończyć się paraliżem zadaniowym i wypaleniem.
Chcesz dowiedzieć się więcej?
Prowadzimy szkolenia dla szkół i firm o neuroróżnorodności i dostępności.